"เนี่ย ถ้าข้ามถนนตรงทางม้าลายนะ...
รถมันก็จะชนเอา..เนี่ยๆๆวันนั้นข้ามมานะ
โดนรถเก๋งชนเอาน่ะ ชนแล้วทำไง.......
เราก็เอาไม้ทุบรถมันนะ ทุบแล้วเราก้ไปติดคุกล่ะ
เนี่ย..ทีหลังอย่าข้ามทางม้าลายนะ ข้ามข้างๆทางม้าลายดีกว่า "
มันเป็นเรื่องเล่าของคุณลุงเก็บของเก่า...
....ที่เรา(บังเอิญ)ได้ผ่านไปได้ยิน.....
ตอนเที่ยงที่แสงแดดเจิดจ้า
ตอนที่หนุ่มสาวชาวออฟฟิศ ต่างแยกย้ายกันออกมาหา
ข้าวรับประทานกัน .... หลายคนเร่งรีบ
หลายคนหน้าบึ้งตึง.....ด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าวเช่นนี้
เรา..ก็เป็นหนึ่งในนั้นนะ.....
หากเพียงแต่เราได้เจอคุณลุงเข้าซะก่อน...
ทำไมน่ะเหรอ...ก็คุณลุง ทำให้หัวใจเราชุ่มชื่นน่ะสิ
..ทำให้ไอ้คิ้วที่ขมวดกันเพราะโดนคนในลิฟต์เหยียบเท้า
..ทำให้ไอ้มือที่เท้าเอวอยู่เพราะความร้อนเนี่ย
...มลายหายไปอย่างสิ้นเชิง....
คุณลุงเล่าไป มองหน้าเราไป ในขณะที่ใบหน้าแก
มีรอยยิ้มที่มุมปากเล็กๆเป็นระยะ........
---หนูอาจไม่รู้จักคุณลุงนะคะ....
---หนูอาจจะกลัวคุณลุงนะคะ...
แต่คุณลุงทำให้หนูมีความสุขมากค่ะ
ทำให้หนูยิ้มได้ตลอดเที่ยงเลย....
วันนี้คุณลุง คือ 奇跡(きせき)สิ่งมหัศจรรย์ของหนูค่ะ
บางครั้ง...สิ่งที่มหัศจรรย์ก็เกิดกับเราได้ โดยที่เราไม่รู้ตัว....
ไม่ว่าใครก็สามารถมีสิ่งมหัศจรรย์ได้...อยู่ที่เราจะทำให้มันเป็น
".....สิ่งมหัศจรรย์ของเราหรือเปล่า...ก็เท่านั้นเอง......."
おじいさんはあたしに幸せになってあげた。本当にありがとう・・・
วันอังคารที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2552
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)

เหะๆๆๆ...รู้สึกว่าตัวอักษรมันเล็กไปหน่อยง่ะ...
ตอบลบอย่าถือสานะ...มือใหม่ฮะ...^^
ตัวหนังสือเล็กไปจิงๆ -*-
ตอบลบไม่สงสารสายตาคนแก่อย่างป้าเลยนะหลาน
หงึกๆๆๆ
gomenne""""my sis
ตอบลบ